Index colloquiorum
In colloquio de libris iam proposui circulum legentium incipere et epistulas morales Senecae ad Lucilium legere. Ergo propono ut die XVII Martii primum colloquium habeamus de epistula prima, quam legerimus et discutiemus. Si velis mecum legere, quaeso responde.
Epistula prima hic invenitur: https://latin.packhum.org/loc/1017/15/0
Auctor ignoratus collegis suis salutem,
Spero vos bene valere. Caput meum iam non dolet, gratias tibi ago, auctor CCXXX! Ut a communibus initium faciam, videtur mihi iam autumnus plane advenisse, et pluvia tectum percutit, dum hic sedeo vobisque scribo. Paucis certe hebdomadibus inepte aestatis calorem rursus desiderabo; nunc autem mutatio temporum magnopere me delectat. Praeterea, quamquam piscator haud magnus sum, audivi imbrem etiam ad piscandum prodesse; fortasse igitur hodie iterum temptare debes, si apud te simile est caelum, auctor CCXXIX!
Nunc vero ad ipsam epistulam veniamus. Mihi quidem videtur Senecam iterum rem quandam latius explicare, quae antea minus copiose tractata est: iam saepius Lucilium hortatus est, ut a turba se reciperet (haec, opinor, una ex primis epistulis erat) atque ut secederet. Nunc autem illud quoque addit: id faciendum esse ita, ut nemo in eum oculos convertat. Nam si quis ita se recipit, ut id omnes animadvertant, ipsum refugium hominum animos ad se convertet, atque ita totius rei causa peribit! Vere, in hac re mera vanitas est, sapientiae specie occultata.
Rursus etiam Seneca noster morbum animi morbo corporis comparat, quod, ut unus vestrum olim dixit, satis modernum videtur. Mirari desino paene numquam quam eadem per omnia saecula fuerit hominis condicio.
Iam vero nescio an postremum Senecae argumentum plane intellegam: dicit etiam in senectute operae pretium esse maiorem sapientiam sibi comparare, cui equidem assentior. Num tam simplex est sententia? Suntne vero qui huic rei contradicant? An ego quiddam altius non perspicio? Nescio.
Nunc mihi quaedam circa domum agenda sunt, itaque hic finem faciam. Vestra legere cum gaudio exspecto!
Valete!
Salvete socii, quoniam solemus incipere nostra munuscula notitia tempestatis qua vel aestuamus vel libenter fruimur nuntiem hic tantem videri aestatem in autumnum mutari, quod fortasse optumum est mihi anni tempus, in medio positum duorum extremorum, quamquam, ut accuratius dicam, his annibus haud est metuendus frigor hiemalis meis in plagis, vix enim copia est nivem videndi ultimis in annibus. Saltem sumptus quoque est minor ad domum tepefaciendam!
Placuerunt epistulae argumenta, multo "ad usum" pertinentia ut dicamus id est quomodo optumum sit se gerere in mundanis rebus, sed initio quoque cum noster dixisset sapientem in maiora atque ampliora traiectum studiis intellegere quam humili loco sessurum, cum rem publicam curet, magni reor esse momenti rei publicae bene administrandae: nisi rector vel rectores quodammodo super partes sint, non "partes" modo sensu factionum humanarum sed res in toto humanas, cupiditates vanitates astus voluptates et cetera, facile res publica Acheruntica fit. In nostris regionibus orbis terrarum hoc esset argumentum haud paucis absolubile verbis et quod per saecula disputatur, natura auctoritatis politicae et quo modo educanda sit ad religionem vel philosophiam: memini exempli gratia apud rerum gestarum Caroli Magni scriptorem, Eberhardum nisi fallor, mentionem factam esse disciplinarum quibus filios instruendos dedit, partim voluit more Franco prisco partim autem, quod ei maxime erat decori illo tempore more Latino philosophiam non negligente, quod inter alia civitati maximo fuit emolumento totae.
Sed cum hoc sit tantum initium eius epistulae, eam ad summam.
Haud mihi obloquendum hac, fere nullius pretii est si bono otio vis frui pompa magna otiosum te iactitare, quae suadet Lucilio suo ipse mecum volito saepe, vestigia confundere, locum habere apud cives cui nec invideant neque tamen suspicentur, quod hodie non est propter mores ad habitum singulorum confectos, illud "individualismum" sultis, valde difficile, fortasse tempore Senecae difficilius. Sint tibi officia, sis quem bonum vicinum appellant, licet etiam quibus parum copia est foris videndi!
Auctor CCXXXI: fortasse contradicerent nihil amplius autumantes ac illa usitata sententia "senex es, deest vis, robur, claritas mentis, quo tendes? iam praeteriit tempus" et cetera, quod licet iactetur si in animo est athletam magni momenti fieri, sed si accipimus animum non modo illud cui maxime opitulari opus est sed insuper quod omnibus hominibus est ultimum caducitate et ipso facto sincerissimum quorum naturam nostram efficiunt, recte Seneca admonet aetate confectos id est corporalibus motibus solutiores(possunt sane morbis affici sed morbos liquide iudicant malos, quas autem saepe nuncupamus bonas affectationes iuventutis difficilius intelligunt posse vero malas esse) non invalidiores esse ad colendum illud immo fortasse potius validiores. Et profecto, cum prope adsit Mors, indutiis non est spatium.
Nunc indutias faciam verborum, valete!
Ecquis mihi mittere possit grammaticam Graecam Latine scriptam?
Equidem duas iam inveni, quae autem fonte typographica tam foeda atque tam plena ligaturarum utebantur, ut nullo modo legi poterant.
Quas grammaticas tu iam reperisti, auctor initialis? Auctori II assentior: aliae recentiores exstare debent. Unam inveni anno MDCCCI editam, sed nescio an litterae in ea melius legantur.
https://archive.org/details/deemendandaratio00herm
Attamen etiam recentiores exspectaverim: in facultatibus litterarum classicarum, nisi fallor, usque ad saeculum vicesimum lingua Latina utebantur...
Auctor II scribit haec.
Hodie rursum conatunculum feci lingua theodisca cum in cassum ceciderint inquisitiones e Google et fortasse inveni auctorem cuius grammaticae libri saltem recentiores inveniuntur, Iacobum Gretserum, ecce duo nexus cum versionibus e saeculo duodevicesimo scriptis, quae profecto visu pulchriores videntur saeculo sexto vel septimo scriptis eorumque luteis distortisque paginis.
Non esse credo libros primum et secundum ipsius codicis sed in aliis nexibus fortasse hae recentiores datur reperi.
Quid putatis de hoc certamine? Cui favetis?
Grege Argentina omnino devicta ab Hispanis, mundus gaudere videtur. Estisne et vos laeti?
Nescio verum ut dicam, multis animadverto odio esse manum Argentinam, quam ob rem non liquide mihi notum cum pediludium non curo, fortasse Messi illum multi volebant male cedere quamquam non magni pendentes Hispanicam manum
Nunc disputationem primam incipiamus!
Quid legis? Placetne tibi? Quid postea lecturus es?
Ego incipiam: librum De Arboribus a Columella scriptum lego, opus minus notum de re rustica.
Multum interesse videtur, quod multa quae etiam nunc multis ignota sunt, iam tum communia fuisse videntur.
Exempli gratia, methodum ad parvas plantas sine motu violento transferendas proponit, quod sollertiam ostendit.
Ita est! Plane assentior (quamquam Thucydidem numquam legi). Vis et elegantia orationis Taciti, etsi difficilis, satis est ut summam eius laudem libenter agnoscam.
Post rursum perlectam Odysseam tandem ad aliquid novi adtendo, Argonautica ab Apollodoro Rodio scripta: hactenus argumento gaudeo, miror Apollodorum optasse contra morem Homericum versus saepe repetendi ex antiquis carmina canentibus acceptum conatum facere sicut Vergilium saeculis post eum versus componere maxima parte singulares, id est, ex quibus adhuc legi, desunt illos repetitos qui facile in memoria locum tenent propter eorum frequentiam.
Lingua ipsa non facillima est, multis usus est vocabulis omnino mihi ignotis etsi Homerica et Hesiodea perlegi praeter nonnulla Attica.
Salvete, porticani!
Cum Latine scribere conor, saepe ad varia instrumenta auxiliaque confugio: lexica, collectiones locotionum usitatarum, et notas proprias quas per tempus confeci. Volo nunc hoc colloquium incipere in quo de talibus rebus colloqui possimus.
Dicite, quaeso: qualia auxilia vobis maxime placent aut maxime utilia sunt? Scilicet, ego incipiam, in primo responso.
Valete!
Mihi quidem mirum videtur te inter Latinam et Graecam linguam commeare. Sane argumenta quae in his linguis tractantur, atque adeo verba quibus exprimuntur, saepe similia sunt. Nihilominus hoc magnam mihi admirationem movet.
Collectio quoque verborum recentiorum valde utilis est. Aliam paginam eiusdem situs noveram, sed minus utilem, quoniam fontes suos non indicabat.
Gratias tibi; bene dixisti, similitudo saepe facilius praebet verbum optumum ac linguis nostris.
E priore nuntio, nescio num iam antea inmutatus sit et ignoraverim an recentius, situs quem memoravi plurima quam censui habet lexica, ego mentionem feci propter Novum Lexicum Manuale a Beniamino Hederico editum, sed non modo inest alterum Graecum-Latinum lexicum sed Latina et Graeca lexica una lingua scripta quae magni momenti pendo.
Salvete omnes! Hic est locus novus, Porticus Publica, ad colloquendum Latine sine nomine usoris. Si quaestiones aut consilia habetis, respondete quaeso; libenter ex vobis audiam. Nolite timere, si sicut ego - fateor! - non perfecte scribas: errando enim discimus omnes.
Salvete! Vix credo: iam annus est ex quo porticus publica condita est. Tempus irreparabile fugit! Gratias maximas vobis ago qui adestis atque hunc locum tam amoenum facitis.
Gratias tibi praebendi nobis forum ubi possimus latine colloqui, haud facilest hodie scribendi non modo legendi exercere facultatem cum cesserit lingua nostra in universitatibus anglicae et fere orbati igitur vagamur naturalis spatii colendae linguae praeter textus ipsos.
In hoc colloquio:
Scribite verba latina rara, inusitata, mirabilia, et definitionem latine addite.
cariōsus, -a, -um: putridus, fragosus.
Apud Catonem in libro de agri cultura legi. "Terra cariosa" significat statum terrae, quae in summo umida est, sed aquam non facile transmittit, quod antea diu sicca fuit. Etiam apud Columellam idem usus invenitur. Lexicon meum (Pinksteris) haec complicatiorem significationem non refert, sed Lewis et Short plura tradiderunt.
Nuntio XXI scilicet debet esse
hanc* complicatiorem significationem
Mittite mihi, si vultis, carmina (id est, modos musicales) quibus vos delectemini.
Iaponici fortasse eo quod eorum lingua vocales longas habet et sonus non nimis dissimiles Latinae queunt pulchre latine loqui
Non hodiernus est, sed hic hymnus nunc aptus videtur. Nativitatem felicem, porticani :)
Quamquam valde mihi placent colloquia quae in porticu publica habemus de philosophia, artibus, natura etc., Nonnullis diebus vix tempus invenio ut aliquid boni conferam his colloquiis.
Ergo propono hic de vita cotidiana loquamur: quid hodie agitis?
Ego incipiam: hoc mane in horto publico cucurri, ut corpus mentemque excitarem. Nunc caffeam bibo et exspecto sarcinam. Hac postmeridie unam ex epistulis Senecae legam, ut cras de ea disputare possim. Laborare hodie non debeo; diu non habui diem tam vacationem, itaque fruor quiete otioque.
Spero vos quoque diem bonum habiturum esse! Dicite, quaeso, quid hodie agitis. Valete!
Salve auctor XXX, videntur quidem polyphenolorum utilitates, saltem ex parte, comprobatae esse. Verum, ut recte mones, non in vino tantum reperiuntur: in ipso etiam musto inveniuntur, antequam vinum fiat! Fortasse igitur longa aetas Sardinorum non huic potioni sed vitae rationi salubri ac pleniore tribuenda est?
Et salve auctor XXXI. De patre tuo maxime dolendum est, atque ea causa continentiam tuam immo iustiorem ac facilius intellegendam reddit. Spero me verbis meis nihil tibi offensionis attulisse.
Quod postremo de alea dicis, magni momenti est: saepe enim res ad quendam "lusum felis murisque" (nescio quomodo hoc recte Latine dico haha) redeunt, ubi legislatores novas prohibitiones constituunt, quae vix latae iam callide vitantur. Haec, ut opinor, ipsa natura rerum est; nec aliud fere possumus nisi nos ipsos et eos quos amamus recte instruere et admonere.
P.S. etiam "ad auctorem XXIX" (in casu apto) uti potes!
Sane quidem, Auctor XXXII, modo una ex plurimis causis videtur coniectam esse ad eorum longiorem vitam explicandam, censeo multa communia esse cum senibus Iaponicis, fortasse etiam insularitas ipsa aliqua obscura ratione annos addit non singulis qua singulis sed generi/stirpi sicut corporum humilitas quae in aliis animalibus quoque nota est, sed plerumque reor victui maxime tribuendas rationes ut ais.
Non sum coquus perperitus, sed paucas simplices cenas novi, quae saepe et non sine parva felicitate paro. Cupio paucis his proximis temporibus cum vobis communicare. Si quis vellet alias cenas communicare aut consilia dare, libenter faciat!
Salvete auctor III et auctor IV! Censeo "tomato, tomatonis" vel fortasse "tomate, tomatis" non malum esse, si primum legentibus hoc novum verbum explicetur. Puto hoc in casu familiaritatem graviorem esse quam latinitatem. Assentimini?
Licet profecto plurimis nominibus designare, pomum aureum mihi maxime familiare est cum Italice pare appellatione appellamus, sed tertia declinatione tomatonem quoque placet
Epigrammata communicemus: tua, aliena, quaelibet. Ego incipiam - quamvis non magnus poeta sum!
Omnes, carmina parvae formae iam faciamus
Primum propria do. Das; rubeus fiam!
Et hoc est ab illo praeclaro Martiali:
Cum dixi ficus, rides quasi barbara verba
et dici ficos, Laetiliane, iubes.
Dicemus ficus, quas scimus in arbore nasci,
dicemus ficos, Laetiliane, tuos.
Nota quod ‘ficus’ duas habet significationes ;)
Rem peragit nullam Sertorius, inchoat omnes.
Hunc ego, cum futuit, non puto perficere.
– Martialis, liber III, LXXIX
Hahahahaha, istud plerisque contingit
licetne hic vetere graece loqui vel latine tantum? janitores, responsum nobis hellenotheois date. puto quod Caesar Ciceroque si janitores hic essent “LICET” aient..
χάριν σοι τοῦ ἡμῖν τοῖς Ἑλληνίζουσιν ἀγοράτιον ὀπάσαι!
τίνων πέρι ἦδός σοι λαλεῖν, πρῶτ' ἄγγελε;
ἀπέκαμον τὸν Πίνδαρον ἀναγιγνώσκων καὶ εἴ τι ἡδόμενος, τὸ παραυτίκα ὑπαποτρέχω πὰλιν εἰς τὸν Πλάτωνα